Wino wciąż młode, świeże, soczyste. Kolor, jak na pinot noir, dość ciemny. W nosie – wciąż nieco schowanym – żurawina, borówka, ściółka leśna. Usta z subtelnym pestkowym odcieniem i dobrą, wyrazistą kwasowością, która jest jednocześnie głównym przewodnikiem struktury smakowej. Ziołowy, długi finisz – w gardle i na podniebieniu delikatnie drapią taniny. Niemniej – zgrabnie sporządzone,…

Nos owocowy, o klasycznym pinotowym charakterze. Owocowi nie do końca udało się tu udźwignąć migdałowo-skórzano-dębową strukturę beczki. Niezbyt imponująca kwasowość. Wino dla zwolenników grafitowej dojrzałości i dębu – na swój sposób nieoczywiste i niejednowymiarowe.

Typowa dla pinot noir jasna czerwień. Nos wskazuje na hojne potraktowanie wina beczką. W ustach soczystość i wyraźna, niezbyt jeszcze zintegrowana tanina. Na szczęście beczka przejawia się właśnie w taninie, a nie w wanilii, dzięki czemu jest duża szansa, że za jakiś czas wino odsłoni swe prawdziwe, bardziej owocowe i rześkie oblicze (potencjał dzięki kwasowości…

Wino sprawia wrażenie ciągle młodego. Bardzo poważne, bogate, z dużym potencjałem leżakowania. Wykazało bogactwo w nosie jeszcze przed zakręceniem kieliszkami (dojrzały owoc, śliwka – styl hiszpański). Usta wciąż surowe, wytrawna wiśnia z pestką, porzeczka, znakomicie zintegrowana beczka. Waga ciężka, dużo ekstraktu; złożoność przykryta młodością. Wino do ponownego spróbowania za 2–3 lata – już nie możemy…