Słodkawy, perfumowany i lekko wodnisty nos, który szczęśliwie pozostawił po sobie pewne wrażenie wiśniowo-różanego wypełnienia. Usta – choć lekkie (za sprawą nuty żurawinowej doszło wrażenie pikantności i zadziorności) – pozostały surowe. Brakowało w nich pewnej elegancji. W średnio długiej końcówce odrobina goryczki i alkoholu. Być może potrzeba tu więcej czasu i dłuższej dekantacji na pełne…
Spokojne
Delikatnie rubinowy kolor wskazuje na wino o wręcz archetypowym dla zweigelta charakterze. Skoncentrowany, zdecydowany atak – róża, maliny, zioła, wiśnia, lukrecja. Drugi nos odsłania akcenty ziemisto-jesienne. Lekkość i rustykalność sugerują niskointerwencyjny charakter produkcji. W ustach świetna struktura, nie brak tu ciała. Kompromis między starym a nowym stylem zweigelta (ten pierwszy to większa kwasowość, owocowość, rustykalność;…
+10 za piękny, bladoczerwony kolor. W nosie suszone kwiaty i przetworzona malina, przebija się też alkohol. Pierwsze wrażenie – pinot w stylu appassimento. Są pewne ślady finezji, ale jeśli chodzi o usta, mieliśmy do czynienia z winem, któremu zabrakło ciała – mimo kwasowości i taniny nie znaleźliśmy solidnego nasycenia owocem.
Wino wciąż młode, świeże, soczyste. Kolor, jak na pinot noir, dość ciemny. W nosie – wciąż nieco schowanym – żurawina, borówka, ściółka leśna. Usta z subtelnym pestkowym odcieniem i dobrą, wyrazistą kwasowością, która jest jednocześnie głównym przewodnikiem struktury smakowej. Ziołowy, długi finisz – w gardle i na podniebieniu delikatnie drapią taniny. Niemniej – zgrabnie sporządzone,…
Kolor wzorcowy dla pinota, w nosie „wyrazista subtelność”, jedno z najbardziej pijalnych win panelu – w typie nieprzesadzonym i klasycznym. Owoc (być może nieco zbyt gęsty, kisielowy), kwasowość i tanina w bardzo dobrej proporcji i równowadze. Do pełni szczęścia brakuje odrobiny rasowości i wyrafinowania, niemniej w klasie „zaawansowany entry level” wino godne polecenia.
Jedna z najbardziej klasycznych interpretacji pinot noir tego panelu. W nosie truskawka, fiołek, żurawina, nieco leśnych ziół. Nie brak ciała, kwasowości i taniny, dzięki którym wszystko integruje się w nieskomplikowaną, acz przyjemną całość. Dosyć długi finisz z pikantnym akcentem wilgotnej kory. Wino satysfakcjonujące, nie dostrzegamy tu jednak dalszego potencjału starzenia.
Nos owocowy, o klasycznym pinotowym charakterze. Owocowi nie do końca udało się tu udźwignąć migdałowo-skórzano-dębową strukturę beczki. Niezbyt imponująca kwasowość. Wino dla zwolenników grafitowej dojrzałości i dębu – na swój sposób nieoczywiste i niejednowymiarowe.
Obiecująca, rubinowo-herbaciana barwa. W nosie wyraźne nuty owocowe, ziołowe i kiszonkowe. Usta już bardziej uporządkowane, z przewagą dojrzałego, ciemnego owocu i echem brettu. Dobra równowaga i konsekwencja. Na końcu nieco odstaje alkohol, ale kwasowość i tanina trzymają strukturę w ryzach. Wino dużego kalibru – koncentracja, beczka, ekstrakt.
Typowa dla pinot noir jasna czerwień. Nos wskazuje na hojne potraktowanie wina beczką. W ustach soczystość i wyraźna, niezbyt jeszcze zintegrowana tanina. Na szczęście beczka przejawia się właśnie w taninie, a nie w wanilii, dzięki czemu jest duża szansa, że za jakiś czas wino odsłoni swe prawdziwe, bardziej owocowe i rześkie oblicze (potencjał dzięki kwasowości…
Rubinowa barwa. Ciekawy, ciasteczkowo-owocowy nos (migdał, hibiskus, słodka wiśnia). Dobrze zrobiony pinot, w stylu raczej nowoświatowym – „dużo wszystkiego”. Była tu beczka – więc są wyraziste taniny. Usta różane, choć może za mało soczyste. Całość w stylu z lekka likierowym, ale struktura, dzięki kwasowości bardzo uporządkowana – wino wzbudza duże, pozytywne emocje.
