Dojrzały nos sugerujący pewną złożoność wina; ciemna wiśnia, jeżyna, pestka granatu, ziołowość, nutka czekolady. W ustach dobra koncentracja, kwasowość dodaje nawet pewnej finezji, choć brak tu taniny i ekstraktu. Wyraźny, nieco korzenny finisz, z nutami truskawki i tytoniu fajkowego. Ludyczne wino do picia na szklanki, w gospodzie na austriackiej prowincji.
Win-recenzje
Kolor herbaciano-truskawkowy, elegancki nos. Kolejny przykład wina kategorii „El Classico” – jednego z wzorców europejskiego pinot noir. Mimo oczywistych zalet (typowość, równowaga, owoc) brakuje mu efektu „wow!”. Wiemy, że to wino jest dobre i jako takie nie ma się czego wstydzić, jednak dzisiejszy panel podniósł poprzeczkę zaskakująco wysoko – stąd taka, a nie inna ocena.
Nos lekko dymny, intensywny, malinowo-wiśniowy z akcentami świeżych ziół oraz nutą smażonych powideł i jogurtu wiśniowego. Usta krągłe, łatwe, zharmonizowane z nosem: słodki owoc i wiśnia wyciągnięta z nalewki. Średnia kwasowość, delikatne taniny. Wyrazista, pikantna końcówka z alkoholowym akcentem. Zweigelt dla fanów primitivo.
Ciemnoróżowy kolor, nos w stylu beaujolais lub passe-tout-grain. Mogła tu być zastosowana maceracja węglowa, mocno uwypuklająca owoc w strukturze. Owoc ten w ustach jest mało kwasowy, wysokoprzetworzony i sprawiający wrażenie sztucznego. Pinot w stylu off-dry (półwytrawnym), dobra opcja dla początkujących winopijców. Bez wyrafinowania, ale też wad – jednak o charakterze raczej „mass-marketowym”, kolejne wino z…
Kolor – ciemnoróżowy bądź jasnoczerwony (po krótkiej dyskusji wino zakwalifikowaliśmy jednak jako czerwone). W zwiewnym, aromatycznym nosie wiśnie, maliny, róża – ale również bazylia nadająca całości pewnego wyrazu. W ustach podobnie – lekka cierpkość, dominacja owocu uzupełniona delikatną kwasowością. Wino nienachalne, w stylu clareta, być może sprawiły to młode nasadzenia zweigelta i w miarę chłodny…
Lotna kwasowość szybko się ulatnia – pozostaje wiśniowy kisiel. Oderwana od całości, wysoka tanina w ustach, która być może z czasem się ułoży. Oprócz niej na pierwszy plan wybija się nuta żurawinowa – która ogólnie nie pomogła dosyć wątłej strukturze wina.
Kolor: średnio nasycona, subtelna czerwień. Nos zwraca uwagę melanżem mlecznej czekolady i galaretki wiśniowej. Przemyślana koncepcja wina: prawdopodobnie niezbyt długi kontakt z beczką, udało się utrzymać elegancję w stylu zgoła burgundzkim. Nie brak ciepłej rustykalności i nuty „zakurzonego strychu w środku lata”. W ustach lekkość, kwasowość, świeżość, drobna tanina, typowa dla zweigelta wiśnia z pestką.
Zgrabnie zrobione, soczyste wino: dojrzały owoc, giętkie taniny, nutka czekolady. W nieco skrytym nosie ekstrakt z wiśni, fiołki, atrament, delikatna smolistość. Usta dobrze korespondują z nosem, choć dodatkowo wyczuwamy akcenty zielone i szypułkowe. Korzenno-pikantny finisz. Wino gęste i intensywne – i w oczach, i w nosie, i w ustach.
Nos owocowo-herbaciany, nietypowy charakter jak na pinota, co może być zaletą – wino jednak trafia do ust i natychmiast się kończy. Nie brak tu lekkiej pikantności i ziołowości. Owoc utrzymany w stylistyce gumy balonowej. Po ujawnieniu etykiety: jak na Oltrepò Pavese, zabrakło nam tu odświeżającego, delikatnego musowania, które z pewnością wyszłoby winu na dobre.
Gęsty, dymny, śliwkowy nos. Usta niezbyt taniczne, z akcentami gorzkiej czekolady, czarnej porzeczki i aronii. Struktura miękka, aksamitna i esencjonalna. Wino dla klienteli raczej niewymagającej, pokazujące jednak w dobry sposób drugą, „mocniejszą” stronę zweigelta. Udział beczki więcej niż oczywisty.
