Kolor poprawny. Średnio intensywny nos à la słodki włoski merlot – przetworzone owoce (malina, wiśnia, żurawina), przyprawy. W ustach słodkawe, nalewkowe, ziemistość i echo goździka – producent najwyraźniej puszcza oko do polskiego konsumenta. Długa końcówka. Wino wydaje się przeekstrahowane .

Klasyczny pinotowy kolor. Mimo że wino było schłodzone, nos pozostał intensywny. Zdominowały go nuty… goździkowe i lukrecjowe. Usta nalewkowe – czereśnia, czerwona gruszka, znów goździki. Całość podkreślona pikantnością. Na swój sposób ciekawe, choć brak w nim dobrej kwasowości i typowości dla szczepu. Wino powstawało chyba nie tyle w winnicy, co w winiarni.

Typowy dla pinota jasnorubinowy kolor; kwiatowy, zwiewny i subtelny nos, po chwili przebijają się maliny i żurawiny z syropu – i te owoce odezwały się również w ustach. Młodzieńcze w charakterze, z dobrą kwasowością i średnim ciałem. Względnie długi, nieco migdałowy finisz. Potencjał starzenia, szansa na nabranie bardziej nobliwych cech.