Nos uderza przenikliwymi, albedowo-ziołowo-iglastymi nutami. Cytrynowe usta odsłaniają dosyć typowy grecki profil, z ziołami i niemal obowiązkową goryczką. Wino przyjemne w swej prostocie. Bladosłomkowy kolor, średniej długości finisz.
Panel biała Grecja
Bladożółto-piaskowa, klarowna i przejrzysta barwa. Lekko zbite jabłko, renkloda, mirabelka, orzechy uzupełnione purée z warzyw i marakui. Wyczuwalna lotna kwasowość, która może nawet dać winu swoistego „kopa”. Usta zbalansowane, delikatnie utlenione, słono-pikantny finisz; brakuje tu kwasowości – jednak całość dzięki swej subtelności, wydaje się bardzo przyzwoicie skomponowana.
Przetworzone owoce – śliwka, gruszka, melon. W tle wyczuwalna ziołowość, ale i rustykalność. Neutralna kwasowość i odrobina absorbującego goryczkę cukru resztkowego. Nuty morskie i kwiatowe. Lekkie ciało. Wino nieskomplikowane, ale dające sporo radości. Zauważalny brak głębi i złożoności.
Słomkowozłoty kolor. W lekko wycofanym nosie jabłko, pigwa, mineralność, wyraźne akcenty miodu gryczanego. Usta krystalicznie morskie, echa ziołowe, elegancka, dobrze zarysowana kwasowość. Długo utrzymująca się końcówka. Bardzo precyzyjna robota winiarza i chyba jedyny przypadek, w którym wspominamy o przypuszczalnym wpływie terroir na wyjątkowy charakter wina (w tym przypadku północne, a więc mało nasłonecznione zbocze…
Kolor słomkowo-cytrynowy. Soczyste, jędrne, żółte jabłko z krzemiennym niuansem, kandyzowany cytrus, świeże kwiaty; usta starają się podążać za nosem, dodatkowo wyczuwalne gruszka i morele. Kwasowość lekko naznaczona miodem. Alkohol wystaje poza to, co proponuje samo wino.
Dostrzegalne lekkie musowanie. Nos to przede wszystkim nuty morelowo-winogronowo-rustykalne, zielone orzechy; obok nich nieznaczne utlenienie i brett. W ustach wino podbudowane solidną owocowością – mandarynka, cytryna, jabłko; również hibiskus. W całość dobrze wkomponowana kwasowość („Ta komisja lubi kwas!” – AT). Winu brak jednak nuty słono-mineralnej, podkreślającej jego grecką indywidualność. Przyzwoitej długości finisz.
Kolor jasnosłomkowy o złocistych refleksach. W nosie biały i żółty owoc – morela, gruszka – do tego polne kwiaty. Usta rześkie, mineralne, z dobrze wtopioną kwasowością, ale i wyraźną goryczką skórki jabłka. Delikatne, słonawe akcenty, średniej długości finisz; nieskomplikowane i solidne wino.
Słomkowo-zielonkawy kolor. Nieodkrywczy archetyp białego, greckiego wina. Solidny, zbalansowany owoc – melon, mango, brzoskwinia, gruszka, nie brak tu soczystego zacięcia kwasowo-owocowego. Końcówka się utrzymuje, ale mogłaby być dłuższa.
Klasyczna, bladożółta barwa białego wina; nos o niezwykłych nutach jodynowo-torfowych; w ustach wyraźniejsze akcenty winogronowe i cytrynowe. Nie brakuje tu słoności i akcentów morskich. Wino indywidualistyczne, pełne charakteru, które może zapaść w pamięć na dłużej.
Intrygująca, wyraziście złota barwa. W nosie wino raczej powściągliwe, powoli odsłaniające nuty konfitury morelowej, białej herbaty, nieznacznej słoności; nietypowe echo palonego masła. Usta bardziej zachowawcze, nabierają charakteru, cielistości i owocu (pomarańcze, brzoskwinie) po lekkim ogrzaniu. Niezbyt długi finisz.