Udostępnij artykuł
Historycznie barbera była surowcem do robienia „win dla ludu” – prostych, codziennych i niezbyt wyrafinowanych. Natomiast już od kilku dekad, dzięki rozwojowi technik winifikacyjnych, a w szczególności za sprawą hojniejszego użycia beczki, wina na bazie tego szczepu zyskują większą złożoność, intensywność, długowieczność i bogactwo aromatów.
Skąd?
Barbera to trzecia pod względem powierzchni nasadzeń czerwona odmiana we Włoszech (ok. 19,7 tys. ha), po sangiovese i montepulciano. Znana jest co najmniej od XIII wieku – wzmianki o niej pojawiają się w dokumentach z okolic Casale Monferrato. W XIX wieku wraz z falą emigracji Włochów, zaczęła rozprzestrzeniać się na inne kontynenty.
Barbera jest odmianą wysokoplenną, co przy braku kontroli może prowadzić do nadmiernej kwasowości i spadku jakości. Dojrzewa szybciej niż nebbiolo i dobrze radzi sobie także na mniej prestiżowych stanowiskach. Najlepiej czuje się na glebach wapiennych i gliniastych o umiarkowanej żyz-
ności; zbyt urodzajne stanowiska sprzyjają nadmiernym plonom kosztem koncentracji.
Grona są średniej wielkości, zwarte, o jagodach z umiarkowanie grubą skórką i soczystym miąższu. Charakterystyczna jest wysoka, naturalna kwasowość, utrzymująca się nawet przy pełnej dojrzałości. Z barbery powstają wina jednoodmianowe, kupaże, a także wersje musujące i dojrzewające w beczce.
Gdzie?
Sercem upraw barbery jest Piemont, zwłaszcza okolice Asti i Alby. Najważniejsze apelacje to Barbera d’Alba DOC, Barbera d’Asti DOCG, Barbera del Monferrato DOC/DOCG oraz Nizza DOCG. Wina z Alby potrafią być
pełniejsze i bardziej nasycone, natomiast te z Asti często są zdecydowanie bardziej eleganckie i oparte na
świeżym owocu.
Poza Piemontem barbera występuje m.in. w Lombardii (Oltrepò Pavese).
Typowe cechy stylistyczne wina opartego na barberze to głęboka, rubinowo-purpurowa barwa, wyraźna kwasowość i umiarkowana taniczność. Najlepsze interpretacje łączą jędrny owoc z dobrą strukturą i mogą dojrzewać przez lata, choć większość win jest gotowa do picia jako młoda.
Z czym to pić?
Barbera jest wyjątkowo wszechstronna. Dzięki wysokiej kwasowości dobrze radzi sobie z daniami opartymi na pomidorach, makaronami, pizzą czy risottem. Pasuje do grillowanych i pieczonych mięs (wołowina, wieprzowina, jagnięcina), a także do twardych i półtwardych serów, takich jak parmezan czy pecorino. Sprawdzi się również przy daniach o wyraźnej, ziemistej strukturze – na przykład z grzybami. 