Udostępnij artykuł
Viura to odmiana o wielu obliczach – od wersji lekkiej i świeżej, po złożoną i dojrzewającą. Choć często bywa ukryta za nazwami regionalnymi, jej rola w hiszpańskim winiarstwie jest nie do przecenienia. Idealna dla tych, którzy szukają w białym winie zarówno świeżości, jak i większej głębi.
Skąd?
Viura to najczęściej uprawiana biała odmiana w regionie Rioja, choć jej początki prawdopodobnie sięgają Katalonii, gdzie do dziś funkcjonuje pod nazwą macabeo (podobnie zresztą jak we Francji). Tam – obok parellady i xarel·lo – tworzy fundament cavy. W Rioji przez dekady była ceniona za zdolność do długiego dojrzewania w dębie – dawała bogate białe wina z oksydacyjną nutą. Dziś – po krótkim okresie zapomnienia – styl ten powraca w nowych interpretacjach.
Jak?
Viura jest dobrze przystosowana do ciepłego śródziemnomorskiego klimatu – dojrzewa dość późno, niestraszne jej też wiosenne przymrozki. Do tego jest odporna na choroby i trudne warunki pogodowe. Lubi gleby wapienne i gliniaste, na których daje najbardziej zbalansowane wina. Jej profil aromatyczny może być bardzo zróżnicowany: od świeżych, cytrusowo-jabłkowych win z Penedès, po złożone, kremowe style z dojrzewaniem na osadzie czy w beczce – jak w klasycznej białej rioji.
Viura często prezentuje średnie ciało i umiarkowaną kwasowość, co czyni ją wdzięcznym materiałem na blendy, zarówno w winach musujących, jak i spokojnych. Choć może sprawiać wrażenie neutralnej, przy odpowiednim podejściu winiarskim potrafi zaskoczyć orzechowym, ziołowym i kremowym charakterem (takie aromaty zyskuje np. dojrzewając w dębie, beczka dodaje jej też ciała).
Gdzie?
W Katalonii viura (jako macabeo) jest nieodzownym elementem cavy – hiszpańskiego musiaka produkowanego metodą tradycyjną. Wina te cechują się delikatnością, świeżością i (przeważnie) wytrawnym charakterem.
W Rioji dominują dwie szkoły: jedna stawia na świeżość i stalową czystość młodych win, druga – na leżakowanie w dębie, gdzie viura ujawnia swój potencjał dojrzewania. W starszych rocznikach pojawiają się nuty wanilii, miodu, suszonych kwiatów i orzechów. W apelacji D.O. Rueda viura często żeniona jest z innym białym szczepem, verdejo, ale z reguły gra tam drugoplanową rolę. Spotkać ją też możemy w białych kupażach z francuskiego Roussillon, lecz i tam zazwyczaj nie jest najważniejsza.
Z czym to pić?
Lekkie viury o cytrusowym profilu są świetnym partnerem owoców morza, grillowanych ryb i sałatek z koperkiem czy natką kolendry. Wersje fermentowane w beczce lub dojrzewane na osadzie znakomicie współgrają z pieczonym kurczakiem, daniami kuchni baskijskiej czy potrawami z bakłażanem i orzechami. Nie obrażą się też na dania z kremowymi, śmietanowymi sosami.
Wina musujące, do których produkcji użyto viury dobrze sprawdzą się jako aperitif, ale też jako towarzystwo dla tapasów – od oliwek po smażone kalmary. Zaskakująco dobrze komponują się z twardymi serami, jak manchego czy comté. 