Udostępnij artykuł
Jeśli nazwa szczepu przywodzi wam na myśl zimową hibernację, to trop jest dobry – hibernal jest niezwykle odporny na mróz – wytrzymuje spadki temperatur nawet do -25°C. Dzięki temu świetnie odnajduje się w chłodniejszych regionach Europy Środkowej, gdzie tradycyjne Vitis vinifery są narażone na przemarzanie i miewają trudności z dojrzewaniem.
Jak się zatem domyślacie, hibernal to hybryda. Powstał w Niemczech w połowie XX wieku ze skrzyżowania odmiany seibel 7053 (chancellor) z rieslingiem. Jak pisze Jancis Robinson w Wine Grapes, hibernal, choć nie jest 100-procentową viniferą, jest jednak jako taki zarejestrowany w oficjalnym niemieckim wykazie odmian winorośli. To powoduje, że odmianę dopuszcza się do produkcji win jakościowych. Hibernal udanie łączy w sobie rześkość i aromatyczną ekspresję rieslinga z odpornością i wczesnością dojrzewania cechującą winorośle hybrydowe.
Skąd?
Odmiana została stworzona w 1944 roku przez niemieckiego enologa Helmuta Beckera w instytucie winiarskim w Geisenheim. Celem było uzyskanie szczepu zdolnego dawać wysokiej jakości wina w klimacie
o chłodnych zimach i krótkim okresie wegetacyjnym. Choć początkowo hibernal był sadzony głównie w Niemczech, szybko zwrócił uwagę winiarzy z Polski i Czech, którzy dostrzegli w nim szansę na produkcję aromatycznych białych win z winogron rosnących w trudniejszych warunkach. W Polsce jego uprawa rozwinęła się szczególnie po 2000 roku, wraz z dynamicznym rozwojem nowoczesnego winiarstwa.
Gdzie i jak?
Hibernal najlepiej czuje się na glebach gliniasto-piaszczystych lub lessowych, o dobrej zdolności zatrzymywania wilgoci, ale bez nadmiernego podmakania. Preferuje stanowiska dobrze nasłonecznione, choć dzięki wczesnemu dojrzewaniu potrafi radzić sobie także w nieco chłodniejszych, przewiewnych lokalizacjach. Jego okres wegetacji jest krótki – zbiór często odbywa się już we wrześniu, co pozwala uniknąć jesiennych deszczy i ryzyka chorób grzybowych.
Pod względem aromatycznym hibernal prezentuje niezwykle wyrazisty profil: dominują nuty agrestu, liści czarnej porzeczki i cytrusów, często z akcentem białych kwiatów czy ziół. W cieplejszych rocznikach pojawiają się delikatne nuty tropikalne – ananas, marakuja – które dodają winu egzotycznego charakteru. Wina z chłodniejszych sezonów cechują się wyraźną kwasowością i świeżością, przypominającą rieslinga, ale
z nieco bardziej zielonym, ziołowym akcentem.
Wina z hibernala mogą przybierać różne style – od wytrawnych, mineralnych po półwytrawne czy półsłodkie, gdzie naturalną kwasowość równoważy cukier resztkowy. W niektórych winnicach stosuje się także dojrzewanie na osadzie lub fermentację w beczkach, co daje pełniejsze, kremowe wersje o bogatszej strukturze.
Z czym to pić?
Wysoka kwasowość i świeży aromat czynią hibernala doskonałym towarzyszem kuchni, w której liczy się harmonia między tłustością potraw a rześkością wina. Wytrawne wersje świetnie pasują do ryb – zwłaszcza pstrąga, sandacza czy dorsza – a także owoców morza, takich jak krewetki czy małże. Wina półwytrawne doskonale komponują się z potrawami kuchni azjatyckiej o lekkiej pikantności, np. tajskimi curry czy spring rollsami. Charakterystyczne nuty agrestu i porzeczki podkreślają smak miękkich serów kozich, a także sałatek z dodatkiem świeżych ziół.
W wersjach z niewielką ilością cukru resztkowego hibernal znakomicie sprawdza się jako wino aperitifowe – udanie pobudzi apetyt i odświeży podniebienie. Wina dojrzalsze, z beczki lub dojrzewane na osadzie, mogą towarzyszyć pieczonemu drobiowi, kremowym risotto z warzywami czy delikatnym potrawom z cielęciny.
Hibernal to odmiana, która pokazuje, że w trudniejszych warunkach klimatycznych można tworzyć wina o wysokiej jakości, aromatyczne, a przy tym uniwersalne kulinarnie. Dzięki swojej odporności i łatwości adaptacji coraz częściej pojawia się nie tylko w portfolio winnic, ale także w ofercie ambitnych restauracji i wine barów w całej Europie Środkowej. 